Το πρόβλημα με τον Ρέμο

Με αφορμή μία συναυλία του Αντώνη Ρέμου στην κοσμική Μύκονο, ο οικονομολόγος Γιώργος Καλλής σε  άρθρο του στο Greeklish μας προσκαλεί σε έναν ενδιαφέροντα προβληματισμό για τον ρόλο της κατανάλωσης στον σύγχρονο καπιταλισμό.

Ο Άντονυ Κουήν "Ζορμπάς"
Flickr © sacmclubs

 

 

 Τον περασμένο Ιούλιο, 1.500 συνάνθρωποί μας πλήρωσαν ένα σημαντικό ποσό για να κρατήσουνε τραπέζι σε ιδιωτικό θέρετρο της Μυκόνου για να απολαύσουν τη  συναυλία του τραγουδιστή Αντώνη Ρέμου. Όταν κάποιοι θαμώνες ανοίξανε ένα κουτί με ακριβές σαμπάνιες προς τιμήν του pop ερμηνευτή, ο τελευταίος απάντησε με τις γνωστές ύβρεις για τους Γερμανούς και τον κ. Σόιμπλε. Κάποιοι δημόσιοι σχολιαστές υπεραμύνθηκαν του τραγουδιστή, μιλώντας για το «δικαίωμα στο ξόδεμα». Είναι όμως πράγματι έτσι;

Έμπλεξαν τα παιδιά μας; Ποιές εμπειρίες μας κάνουν να νοιαστούμε για την ενδοσχολική βία;

ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 6μ.μ. στο Οικολογικό Εκπαιδευτήριο
 ΒΙΟ ΤΟ ΛΑΓΟΥΔΑΚΙ

Α. Παπανδρέου 88 Γλυφάδα

Το σχολείο πέρα από θεμελιώδης κοινωνικός θεσμός, είναι και χώρος όπου αντικατοπτρίζονται όλα όσα συμβαίνουν στην οικογένεια  και στην κοινωνία ως σύνολο.

Εν όψει των δύσκολων οικονομικών και ψυχολογικών καταστάσεων που προκαλεί η κρίση, ερχόμαστε να αγγίξουμε το θέμα της ενδοσχολικής βίας και του εκφοβισμού.

Τι παρατηρούμε;

Τι μας λένε τα παιδιά και οι μαθητές μας; Ποιος είναι ο φόβος τους;

Ποιά φαινόμενα στο σπίτι και ποιες συμπεριφορές μπορεί να τα επηρεάζουν;

Με πρωτοβουλία των Οικολόγων Πράσινων και σε συνεργασία με την SIZ ( System Innovation Zone) , διοργανώνονται μια σειρά συναντήσεων, ξεκινώντας από τη Γλυφάδα στις 29 Μαρτίου, με σκοπό να αγγίξουμε και να μοιραστούμε προβλήματα αναφορικά με την ενδοσχολική βία, που αντιμετώπισαν ή τυχόν θα αντιμετωπίσουν τα παιδιά μας.

Αυτό ελπίζουμε να αποτελέσει το σημείο εκκίνησης, αρχικά, μιας σειράς εκδηλώσεων και δράσεων για την εκ βαθέων εξερεύνηση και ανάληψη πρωτοβουλιών.

Σε πρώτο στάδιο με την εφαρμογή της μεθόδου του World Cafe και τη βοήθεια εξειδικευμένων ψυχολόγων, σε διαφορετικές περιοχές της Αθήνας, θα γίνει καταγραφή και διάλογος προκειμένου να εντοπιστεί το πρόβλημα.

Σε δεύτερη φάση, και αφού γίνει η συλλογή και αποτύπωση των βιωμάτων και σκέψεων, ασκώντας τη τεχνική του Open Space καλούμαστε να αναλάβουμε δράση, προσωπικά, σαν γονείς, κηδεμόνες, εκπαιδευτικοί αλλά και πολίτες με τη βοήθεια πάντα της ομάδας.

Το σεμινάριο στην Γλυφάδα θα ξεκινήσει με εισήγηση της Μαρίας Μπακαρή,  Msc Ψυχολογίας

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον μας. Ας χτίσουμε τις βάσεις ξεκινώντας από τον ζωτικό τους χώρο στο σπίτι και το σχολείο.

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής:

Γιάννης Τσιρώνης 6974063052

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ: Φιλανθρωπία προς τους ασθενέστερους ή θεμέλιο της κοινωνίας;

 Ο μινωικός πολιτισμός εθεωρείτο ότι καταστράφηκε από το παλιρροϊκό κύμα της έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης (1). Νεότερες όμως μελέτες τοποθετούν την παρακμή 150 χρόνια μετά την έκρηξη (2), όταν πια οι απώλειες σε ανθρώπινες ψυχές και αγαθά είχαν αναπληρωθεί. Η απώλεια, που πιθανότατα δεν ανακτήθηκε, ήταν το ηθικό και η εμπιστοσύνη του λαού στην ηγεσία του, όπως υποθέτει ο αρχαιολόγος Colin Mc Donald.

Συχνά θεωρούμε μοναδικό μέτρο της ευμάρειας και της προόδου τα μετρήσιμα αγαθά, όπως χρήματα, πρώτες ύλες ή εργατική δύναμη. Μήπως όμως μη μετρήσιμες παράμετροι, όπως η κοινωνική συνοχή, η εμπιστοσύνη και το ηθικό των πολιτών, είναι εξ ίσου καθοριστικές για την προοπτική μίας κοινότητας;

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ;

Από την παλαιολιθική εποχή μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι συγκροτούν κοινότητες για να προστατευτούν από ενδεχόμενους κινδύνους. Καλύτερα οργανωμένες κοινότητες προσφέρουν καλύτερη προστασία, η οποία όμως κοστίζει:

Απαιτούνται αποθέματα αγαθών για χαλεπούς καιρούς, απαιτείται στρατός (ένα εξόχως αντιπαραγωγικό και παρασιτικό τμήμα του πληθυσμού), που να προστατεύει τα αγαθά από ξένη αρπαγή. Απαιτούνται νόμοι, και δικαστές για την τήρηση και την ερμηνεία τους.

ΤΙ ΘΥΣΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΕ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ;

Το αναπόφευκτο αντάλλαγμα της κοινωνικής οργάνωσης είναι η θυσία δύο θεμελιωδών αγαθών: 

1. Θυσία έργου ή πλούτου: Με την μορφή φόρων, υποχρεωτικής στράτευσης, παραχώρησης γης ή άλλων αγαθών, σημαντικό τμήμα μόχθου απαλλοτριώνεται για το Κοινό Καλό.
2. Θυσία ελευθερίας: Η μόνιμη συνύπαρξη προϋποθέτει περιορισμούς, που θεσμοθετούνται ως νόμοι ή εξουσίες. Η στέρηση της ελευθερίας εξελίχθηκε σε δουλοκτησία, χωρίς να σημαίνει ότι οι «ελεύθεροι πολίτες» είναι πραγματικά ελεύθεροι με την ετυμολογική έννοια του όρου.

Αφού η ύπαρξη κοινοτήτων κοστίζει, οι άνθρωποι δεν εντάσσονται σε αυτές επιδιώκοντας μόνο υλικό όφελος, αλλά κυρίως εξασφαλίζοντας το άυλο αγαθό της προστασίας και της ασφάλειας.

 

Ο Γιάννης Τσιρώνης στην ΝΕΤ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Προοπτική σωτηρίας ή άλμα στο κενό;

Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, από τους πρωτεργάτες
της συμμετοχής της Αριστεράς σε
κυβερνήσεις

Οι εκλογές της 6^ης Μαΐου έκλεισαν ένα κύκλο: Τον Δεκέμβριο του 44 η Αριστερά αποχώρησε από την κυβέρνηση Παπανδρέου, ηττήθηκε στον εμφύλιο και με σκληρές διώξεις, βρέθηκε στο περιθώριο της πολιτικής.

Σήμερα η Αριστερά διεκδικεί την κυβέρνηση της χώρας. Μπορεί όμως να κυβερνήσει και εάν ΝΑΙ με ποιο πολιτικό πρόγραμμα;

Είναι η Αριστερά, αμέτοχη στην χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος και ικανή να βγάλει την χώρα από το αδιέξοδο;

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΧΕΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ.

Η βασικότερη ιστορική ευθύνη της Αριστεράς, είναι ότι από την μεταπολίτευση περιορίστηκε σε «καταγγελίες», αφήνοντας τις πρωτοβουλίες μεταρρυθμίσεων στα κόμματα της εξουσίας. Απέφυγε να προτείνει και να διεκδικήσει εναλλακτικές διεξόδους στην κατεστημένη πραγματικότητα.

Επί δεκαετίες η Αριστερά ταυτίστηκε με «διατήρηση κεκτημένων». Συνθήματα όπως «ΟΧΙ ΣΤΟΝ 815» ή «ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟΣ 330» σπάνια συνοδεύτηκαν από εναλλακτικές προτάσεις.

ΠΑΣΧΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ;

Η Αριστερά δεν απείχε από θετικές πρωτοβουλίες για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις λόγω αδιαφορίας ή ανεπάρκειας. Ήταν συνειδητή στρατηγική επιλογή!

Πάνω από την Αριστερά πλανάται το φάντασμα του ρεφορμισμού. Στην μαρξιστική-λενινιστική ορολογία,  ρεφορμισμός είναι η «επικίνδυνη αιρετική αυταπάτη», ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού, είναι εφικτές ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, που να βελτιώνουν την ευμάρεια.  Οι μαρξιστές είχαν διαπιστώσει  ότι, οι κεφαλαιοκράτες, βελτιώνουν πρόσκαιρα το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας για να μειώνουν τις κοινωνικές αντιστάσεις. Έτσι  καλλιεργούν την αυταπάτη, ότι μακροπρόθεσμα η καπιταλιστική ανάπτυξη θα οδηγήσει σε κοινωνική δικαιοσύνη. Ωστόσο διαχρονικά οι κοινωνικές ανισότητες εντείνονται.

Ο φόβος ότι οι διεκδικήσεις στα πλαίσια του καπιταλισμού, είναι μάταιες, ανάγκασε τον Μαρξ, στο «Μισθός-τιμή- κέρδος» να εξηγήσει στα βρετανικά συνδικάτα, γιατί η διεκδίκηση καλύτερου μισθού στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν είναι ρεφορμιστική τακτική.

Η απόλυτη άρνηση συμμετοχής σε διακυβέρνηση, εκφράζεται ξεκάθαρα από το ΚΚΕ που θεωρεί ότι κάθε συμμετοχή σε διακυβέρνηση στα πλαίσια του καπιταλιστικού καθεστώτος, ταυτίζεται με την στράτευση στα συμφέροντα του καπιταλισμού! Κάθε θετική πρόταση θεωρείται «εξωραϊσμός», «νερό στον μύλο του καπιταλισμού και «παράδοση όπλων στον εχθρό».

Η άρνηση διατύπωσης εναλλακτικών προτάσεων οδήγησε την Αριστερά σε σοβαρά αδιέξοδα μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μέχρι τότε το «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΟΚ» υπονοούσε σύνδεση με την ΕΣΣΔ και τις λαϊκές δημοκρατίες. Με την παγκοσμιοποίηση το «ΕΞΩ» κατάντησε παραλογισμός! Η πολιτική στρατηγική της Αριστεράς στα πλαίσια του καπιταλισμού, δηλαδή μέχρι να πραγματοποιηθεί η σοσιαλιστική επανάσταση, ίσως είναι και το πιο καυτό ζήτημα διαλόγου. Σταχυολογώ ένα κείμενο του Θανάση Τσεκούρα γραμμένο το 87