Γιάννης Τσιρώνης: Σε ομηρία τα ζώα συντροφιάς και οι πολίτες

 Η εικόνα των ζώων συντροφιάς στην Ελλάδα είναι τραγική. Καθημερινό φαινόμενο, ζώα κακοποιημένα, πεινασμένα ή ακρωτηριασμένα σε τροχαία με ταυτόχρονα θύματα ακόμα και πολίτες.

Συχνά ζήσαμε με απόγνωση τον φρικτό θάνατο συντρόφων μας από φόλες. Αλλά και αντίστροφα εκατοντάδες συμπολίτες μας δαγκώνονται από σκυλιά. Κατά κανόνα, τα ζώα αμύνονται. Αυτό δεν σημαίνει, ότι το θύμα του δαγκώματος είχε κακές προθέσεις. Συνήθως ασυνείδητοι βλάπτουν ζώα, και αργότερα την πληρώνουν ανύποπτοι περαστικοί, που παραβίασαν αθέλητα τον ζωτικό τους χώρο.

Δήμοι και ηρωικοί εθελοντές μοιάζουν να αγωνίζονται ενάντια σε Λερναία Ύδρα. Ας αναλογιστούμε τα εξής:

• Η περισυλλογή αδέσποτου ζώου απαιτεί όχημα και εξειδικευμένο πολυμελές προσωπικό.

• Απαιτείται προσωρινή φιλοξενία για τσιπάρισμα, στείρωση, αποπαρασίτωση ή και θεραπεία. Η λεϊσμανίαση (Καλαζάρ), απαιτεί ακόμα και πολύμηνη φιλοξενία. Απαιτούνται κατάλληλοι χώροι, διατροφή, καθαριότητα, ιατρεία και χειρουργεία.

• 
  Στείρωση, αποπαρασίτωση, φαρμακευτική αγωγή, τσιπάρισμα και ολιγοήμερη διατροφή
  κοστίζουν από 70-120 ευρώ, χωρίς τα κόστη χώρων, εξοπλισμού και προσωπικού.

Μεγάλες φιλοζωικές οργανώσεις εκτιμούν ότι τα αδέσποτα ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια. Ακόμα και εάν οι δήμοι και οι εθελοντές μπορούσαν άμεσα να στειρώσουν τα μισά, αυτό θα κόστιζε περισσότερα από 100 εκατομμύρια €, αλλά στο μεταξύ γεννιούνται πολλαπλάσια ζώα, που στην πλειοψηφία τους θα βρουν φρικτό θάνατο.

Στα παραπάνω προστίθενται νέες εγκαταλείψεις: ζώων που δεν φερμάρουν, από ασυνείδητους κυνηγούς, είτε από βοσκούς ή από πολίτες επειδή τα βαρέθηκαν ή επειδή γέννησε η σκύλα τους και δεν θέλουν τα κουτάβια.

Η κατάσταση είναι ντροπιαστική αλλά κανείς δεν απολογείται. Αντίθετα περισσεύουν οι «εισαγγελείς» και οι «προστάτες».

Δύο τεράστιες πλειοψηφίες παραμένουν σιωπηλές και είναι οι αληθινοί όμηροι της αθλιότητας:

ΔΙΧΑΣΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ

 Την ώρα που ο κορωνοϊός καλπάζει, η κυβέρνηση, και τα μιντιακά λιβανιστήρια της, εξακολουθούν να αναπαράγουν το μύθευμα ότι «τα πάμε μια χαρά», με την μικρή υποσημείωση «καλύτερα από άλλες χώρες» μόνο που αυτές οι χώρες είναι όλο και λιγότερες.

Οι τραγικές αστοχίες της κυβερνητικής πολιτικής είναι συγκεκριμένες και δεν μπορούν πλέον να εξωραϊστούν:

• Το καλοκαίρι του 2020, μετέτρεψε την χώρα σε εστία κορωνοϊού, όπως αναφέρουν βρετανικές έρευνες, αφού δεν επέβαλε τεστ στους ξένους επισκέπτες.
• Δεν εξασφάλισε λεωφορεία και οδηγούς, ώστε να μην επικρατεί δολοφονικός συνωστισμός.
• Δεν εξασφάλισε έκτατους εκπαιδευτικούς και αίθουσες, ώστε να ανοίξουν με ασφάλεια τα σχολεία.
• Δεν επέβαλε υποχρεωτικά δωρεάν τεστ στο περιβάλλον του κάθε νέου κρούσματος, ώστε να σταματήσει η διασπορά του ιού.
• Δεν άνοιξε το συνοικιακό λιανεμπόριο, ανάσα για τον εμποράκο, αλλά και για τον πολίτη για να πάει με τα πόδια να αγοράσει παπούτσια, μία λάμπα ή ένα λαστιχάκι για το καζανάκι του που τρέχει.

Σπασμωδικές και αντικρουόμενες ανακοινώσεις και απαγορεύσεις διέλυσαν την εμπιστοσύνη του κόσμου στην πολιτεία.

Αποτέλεσμα: Βλέπουμε καθημερινά δύο Ελλάδες:

Ατομική ευθύνη ή κυβερνητική ανευθυνότητα;

 

Ανέκαθεν ήμουν λάτρης της ατομικής ευθύνης. Με ενοχλούν οδηγοί, που παραβιάζουν τα σήματα της τροχαίας ή πετούν σκουπίδια στον δρόμο και όσοι κλέβουν στην ουρές. Όσοι δηλαδή ικανοποιούν τη δική τους ανάγκη, βιάση ή βολή σε βάρος των υπολοίπων(1).

Η ατομική ευθύνη είναι προϋπόθεση της αρμονικής κοινωνικής συνύπαρξης. Να μην κάνουμε δηλαδή στους άλλους, ό,τι  δεν θέλουμε να μας κάνουν.  Στην εποχή της πανδημίας η ανευθυνότητα ορισμένων μπορεί να κοστίσει και ζωές.

Είναι όμως αρκετή η επίκληση της ατομικής ευθύνης; Σε ουτοπική κοινωνία, μπορεί να ήταν αρκετή. Ζούμε όμως σε κοινωνία αγγέλων; Για παράδειγμα, σύμφωνα με στατιστικές, οι ανεύθυνοι οδηγοί δεν ξεπερνούν το 3%. Όταν όμως καθημερινά διασταυρωνόμαστε με 200 οχήματα, οι 6 ανεύθυνοι που θα μας «κόψουν την χολή» είναι αρκετοί για να γίνει η ζωή μας κόλαση. Τι θα κάνει μία υπεύθυνη κυβέρνηση; Θα καταργήσει τους τροχονόμους και θα δώσει μερικά εκατομμύρια στους καναλάρχες, για να μας πείσουν να οδηγούμε όλοι συνετά, ώστε να σωθούν ζωές;;;

 Πόσο ρεαλιστικό θα ήταν:

• να μειώσουμε δραστικά τα σώματα ασφαλείας κάνοντας εκκλήσεις στους πολίτες να ...μην κλέβουν, ληστεύουν ή γενικώς εγκληματούν;
• να παροτρύνουμε τους πολίτες να μην αντιδικούν ώστε να μειώσουμε τους δικαστές;
• να παροτρύνουμε τους χούλιγκαν να μην τα σπάνε;

Σε κάθε κοινωνία υπήρχαν ανέκαθεν αντικοινωνικές συμπεριφορές, κλέφτες, απατεώνες, κακοί γείτονες, νταήδες, εγκληματίες.  Στον βαθμό που αποκλείεται να αυτοπειθαρχεί το 100% των

Υπάρχει μέλλον για τους «κουμπούρες» κυρία Κεραμέως;

Ή τα ταλέντα, κατά τη γνώμη σας, εξαρτώνται από ...την τσέπη των γονιών; 

Μαζί με  την κυνηγετική περίοδο, ξεκίνησε και το κυνήγι …των «κακών μαθητών». Με την ανακοίνωση των βάσεων των πανελληνίων εξετάσεων ξεκίνησαν ομαδόν οι τουφεκιές από τα εξαπτέρυγα του νεοφιλελευθερισμού:

•          Θα ντρέπεται ο Πυθαγόρας που θα εισέλθει στο μαθηματικό Σάμου φοιτητής με 3125 μόρια!
•          Θα χτίζει σπίτια όποιος  μπήκε σε σχολή Πολιτικών Μηχανικών με 7600 μόρια;

Αφηγήματα δεκαετιών, όταν οι … «κουμπούρες» κατέληγαν να σπουδάσουν στην Ιταλία, την Βουλγαρία ή οι πιο ευκατάστατοι, στις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Τελικά πολλοί «κουμπούρες» αποδείχθηκαν καλύτεροι επιστήμονες από τους αριστεύσαντες στις εισαγωγικές.

Φοβάμαι ότι αναπαράγεται η ίδια ανυπόστατη και προσβλητική ανοησία: Οι αποτυχόντες στον διαγωνισμό που αποκαλείται «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ» υφίστανται τον στιγματισμό του «ανίκανου».

Τι σημαίνει όμως η αποτυχία στις Πανελλήνιες;

•           Πιθανόν σημαίνει ότι το συγκεκριμένο παιδί είχε ατυχία στα δύο πρώτα μαθήματα και τα παράτησε.
•           Το πιθανότερο: Ήταν απλά αδιάβαστο, απεχθανόταν το σχολείο, δεν πρόσεχε στην τάξη και αντιμετώπιζε με φρίκη τα διαγωνίσματα.

Πιθανότατα λοιπόν τα 3125 μόρια να είναι δίκαιος βαθμός. Αυτό όμως σημαίνει ότι το παιδί είναι ανίκανο να γίνει πολιτικός μηχανικός, οδοντίατρος ή νομικός; Όποιος κάνει τέτοια λογικά άλματα είναι πιθανότατα άσχετος σε ζητήματα εκπαίδευσης και εάν κατέχει θέσεις επιρροής (δημοσιογράφος, πολιτικός) είναι δυνάμει και επικίνδυνος.

Ο βαθμός των πανελληνίων δεν είναι κριτήριο ταλέντου ή γνωστικής ικανότητας:

 

ΠΡΟΤΥΠΑ ΣΧΟΛΕΙΑ: ΑΣΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ

Τα «πρότυπα» σχολεία που προβλέπει ο νέος νόμος  για την εκπαίδευση, όπου θα γίνονται δεκτά «άριστα παιδιά» κατόπιν εξετάσεων είναι οπισθοδρόμηση. Tα «πρότυπα» σχολεία δεν έχουν σχέση με τα πειραματικά, όπου δοκιμάζονται οι καινοτόμες εκπαιδευτικές διαδικασίες. Στα πειραματικά τα παιδιά επιλέγονται με κλήρωση, ώστε να είναι αξιόπιστη η εξαγωγή συμπερασμάτων από κάθε πειραματική εκπαιδευτική διαδικασία.

Γιατί όμως τα «πρότυπα» είναι ξεπερασμένα σύμφωνα με τις σύγχρονες εκπαιδευτικές αντιλήψεις; Δεν αξίζουν τα χαρισματικά παιδιά  περιβάλλον κατάλληλο για τα ταλέντα τους;  Η σύγχρονη έρευνα έχει απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα[i]

Πράγματι τα χαρισματικά παιδιά συχνά πλήττουν στην τάξη, κοινωνικοποιούνται δυσκολότερα ή γίνονται θύματα εκφοβισμού. Είναι όμως λύση η γκετοποίηση; Ο διαχωρισμός δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει, όπως λαθεμένη αποδείχθηκε η ασυλοποίηση παιδιών που χρήζουν ειδικής αγωγής. Η σύγχρονες αντιλήψεις επιδιώκουν την ενσωμάτωση και όχι τον, βολικό για τους ενηλίκους, διαχωρισμό.

Ας εξετάσουμε νηφάλια τα σοβαρά προβλήματα των «προτύπων»: